Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 4 sierpnia 2020 roku (data wpływu) powódka A. K. wniosła o zasądzenie, od pozwanego R. K., alimentów w kwocie 1 000 zł miesięcznie oraz o zasądzenie od pozwanego, na rzecz powódki, kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych /pozew k. 4 – 6/.

Pozwany R. K. ostatecznie uznał powództwo do kwoty 500 zł miesięcznie /protokół k. 133/.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powódka A. K. ma 21 lat. Jest studentką studiów dziennych na Wydziale Nauk Politycznych i Studiów (...). W tym roku akademickim uzyska tytuł licencjata i będzie kontynuowała studia magisterskie na UW. Mieszka z matką, młodszą siostrą i młodszym bratem. Rodzeństwo korzysta z finansowej pomocy babki macierzystej. Powódka pracuje dorywczo jako opiekunka dziecka i osiąga dochody rzędu 200 zł miesięcznie . W ramach opieki odprowadza i odbiera dziecko z przedszkola. Aktualnie odbywa 4 – miesięczne, nieodpłatne praktyki studenckie, w wymiarze 8 godzin dziennie. Pozostaje pod opieką dermatologa, okulisty, reumatologa. Od 2018 roku choruje na zespół (...) i w okresie od października do lutego przyjmuje leki. Wymaga także odpowiedniego obuwia na zimę. Nie posiada majątku.

Średni miesięczny koszt utrzymania powódki wynosi około 2 000 zł, w tym: wyżywienie 600 zł, wyżywienie poza domem 200 zł, udział w kosztach utrzymania mieszkania około 250 zł, ubrania 300 – 400 zł, preparaty na trądzik około 100 zł, pozostałe kosmetyki 100 zł, leki i suplementy diety 70 zł, czas wolny, zakup książek itp. 100 zł, telefon 50 zł, okulary, badanie wzroku około 70 zł, karta miejska 50 zł, dermatolog 100 – 200 zł /faktura k. 13 – 22, kserokopia legitymacji k. 23 – 24, zeznania świadka M. K. k. 126 – 127, przesłuchanie powódki k. 128 – 131/.

Pozwany nie kwestionuje kosztów utrzymania córki /przesłuchanie pozwanego k. 131/.

Powódka nie chce utrzymywać kontaktów z ojcem w sprawach innych, niż finansowe. Czuje się zraniona po odejściu pozwanego od rodziny /przesłuchanie powódki k. 129/.

Matka powódki, M. K., ma 47 lat. Pracuje jako starszy inspektor w ZUS i osiąga średni miesięczny dochód w kwocie około 3 500 zł netto, łącznie z premiami kwartalnymi. Spłaca, z pozwanym, kredyt hipoteczny zaciągnięty na zakup mieszkania, w miesięcznych ratach po 660 zł każdy z małżonków. Innych zobowiązań finansowych nie posiada /zeznania świadka M. K. k. 126 – 127/.

Pozwany R. K. ma 49 lat. Jest emerytowanym żołnierzem zawodowym w stopniu podpułkownika. Ukończył podyplomowe studia na Akademii Obrony Narodowej, a wcześniej Wyższą Szkołę (...). Pobiera emeryturę w kwocie 4 930 zł netto. Na emeryturze, od 1 stycznia 2016 roku do listopada 2019 roku, pracował w Państwowej Agencji (...), na stanowisku specjalisty, z miesięcznym wynagrodzeniem w kwocie około 5 000 zł netto. W 2019 roku uzyskał dochód w kwocie 149 949,55 zł. Emerytura jest aktualnie jedynym źródłem dochodu pozwanego. Pozwany poszukuje pracy w dziedzinie obronności, bezpieczeństwa, zarządzania kryzysowego. Inną pracą, poniżej kwalifikacji zawodowych, nie jest zainteresowany.

Pozwany jest alkoholikiem. Od marca 2018 roku uczęszcza na terapię odwykową. Leczy się na marskość wątroby. Przyjmuje leki, na które wydaje 60 zł miesięcznie. Pozwany mieszka z partnerką i dwójką jej dzieci. Do stycznia 2021 roku włącznie ponosił koszty najmu mieszania i opłat za media, w kwocie 1 230 zł. Od lutego mieszka z partnerką i jej dziećmi w domu partnerki i ponosi połowę kosztów utrzymania domu w kwocie 725 zł miesięcznie. Dodatkowo przeznacza około 500 – 600 zł na wspólne gospodarstwo domowe. Pomaga dzieciom partnerki w lekcjach, robi zakupy, zajmuje się domem. Pozwany ponosi następujące stałe wydatki: udział w kosztach utrzymania domu 725 zł, alimenty na dwoje młodszych dzieci 1 900 zł, ½ raty kredytu hipotecznego 666 zł, rata kredytu konsumenckiego 511 zł, ubezpieczenie samochodu 111 zł, telefon 49 zł, udział w kosztach prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego (zakupy spożywcze, chemia, higiena) 500 – 600 zł, rozrywka 200 zł, leki 60 zł /faktura k. 47 – 53, 54v – 55, 69 – 73, harmonogram spłat kredytu k. 56 – 57, 65 – 67, kopia umowy najmu lokalu mieszkalnego k. 58 – 62, decyzja o waloryzacji emerytury wojskowej k. 63, 64, polisa ubezpieczenia samochodu k. 68, potwierdzenie wykonania przelewu k. 73v – 76, kopia postanowienia k. 77 – 78, korespondencja sms k. 79 – 96, zestawienie comiesięcznych wydatków pozwanego k. 98 – 100/.

Pomiędzy rodzicami powódki toczy się postępowanie rozwodowe. Pozwany wyprowadził się od rodziny w czerwcu 2017 roku. Półtora roku później zaczął poszukiwać kontaktów z dziećmi. Od listopada 2019 roku do czerwca 2020 roku pozwany lub partnerka pozwanego, w jego imieniu, przekazywał na utrzymanie dzieci alimenty w kwocie 1 000 zł miesięcznie. Decyzję o wysokości alimentów podjął pozwany. Na mocy postanowienia zabezpieczającego z dnia 4 maja 2020 roku, wydanego w sprawie rozwodowej rodziców powódki, pozwany łoży na utrzymanie 17 – letniej Z. kwotę 1 000 zł, a na utrzymanie 15 – letniego G. kwotę 900 zł. Pozwany złożył wniosek o podział majątku wspólnego; w ramach zgodnego podziału majątku pozwany zachowa samochód, matka powódki mieszkanie z obowiązkiem spłaty pozwanego. Małżonkowie nie porozumieli się dotychczas co do podziału oszczędności, których istnienie i stan jest między małżonkami sporny. Pozwany utrzymuje sporadyczne kontakty telefonicznie z powódką oraz dwójką młodszych dzieci. Od maja 2020 roku nie łoży na utrzymanie powódki /decyzja ZUS 27 – 28, potwierdzenie wykonania przelewu k. 74 – 76, kopia postanowienia zabezpieczającego k. 77 – 78, korespondencja sms k. 79 – 96, kopia deklaracji podatkowej k. 118, zeznania świadka M. K. k. 127, przesłuchanie pozwanego k. 131/.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie w/w materiału dowodowego.

Dokumenty zgromadzone w aktach sprawy Sąd uznał za wiarygodny materiał dowodowy. Nie były one kwestionowane przez żadną ze stron, zaś Sąd nie znalazł podstaw by czynić to z urzędu.

Sąd pominął wniosek pozwanego o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka D. L. na podstawie art. 235 ¹ § 1 pkt 2 k.p.c., uznając ten dowód, z uwagi na zgromadzony materiał dowodowy oraz tezę dowodową, za niemający istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Zeznania świadka M. K. Sąd uznaje za wiarygodne, zgodne z dokumentami zgromadzonymi w aktach sprawy i zeznaniami pozwanej.

Sąd nie kwestionuje zeznań stron. Koszty utrzymania powódki oraz jej możliwości zarobkowe nie były kwestionowane przez pozwanego.

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 133 § 1 kro rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania.

Jak stanowi natomiast treść art. 135 § 1 i 2 kro zakres świadczeń alimentacyjnych zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego. Wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie może polegać w całości lub w części na osobistych staraniach o utrzymanie lub o wychowanie uprawnionego. W takim wypadku świadczenie alimentacyjne pozostałych zobowiązanych polega na pokrywaniu w całości lub w części kosztów utrzymania lub wychowania uprawnionego.

Przyjmuje się, za uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 1987 roku
(III CZP 91/86), że „przez usprawiedliwione potrzeby uprawnionego rozumieć należy potrzeby, których zaspokojenie zapewni mu - odpowiedni do jego wieku i uzdolnień - prawidłowy rozwój fizyczny i duchowy. Możliwości zarobkowe i majątkowe zobowiązanego określają zarobki i dochody, jakie uzyskiwałby przy pełnym wykorzystaniu swych sił fizycznych i zdolności umysłowych, nie zaś rzeczywiste zarobki i dochody”.

Usprawiedliwione potrzeby powódki kształtują się na poziomie kwoty 2 000 zł miesięcznie. Pozwany nie kwestionuje ani kosztów utrzymania, ani możliwości zarobkowych powódki. Powódka osiąga dochody rzędu około 200 zł miesięcznie. W ocenie Sądu, z uwagi na studia, nieodpłatne praktyki, trudno aktualnie wymagać od powódki zwiększenia jej aktywności zawodowej i osiąga wyższych zarobków. W ocenie Sądu, pozostałe koszty utrzymania powódki powinni ponosić, po połowie, jej rodzice. Pozwany pobiera emeryturę w kwocie około 5 000 zł. Matka pozwanej uzyskuje średni miesięczny dochód rzędu 3 500 zł. O. spłacają po połowie kredyt hipoteczny. Stanowisko pozwanego, aby matka powódki dokładała do kosztów utrzymania córki kwotę około 1 300 zł, bo tyle musiałaby dołożyć do 500 zł alimentów od pozwanego, nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu pozwany nie wykorzystuje swoich możliwości zarobkowych, a emerytura pozwanego nie musi stanowić jedynego źródła dochodu pozwanego, czego przykładem dochody pozwanego w latach 2016 – 2019. Pozwany deklaruje poszukiwanie pracy, ale nie jest zainteresowany pracą poniżej swoich kwalifikacji zawodowych. W ocenie Sądu na taki komfort selekcji ofert pracy nie może sobie pozwolić osoba, która posiada na swoim utrzymaniu troje dzieci, a drugi rodzic tych dzieci osiąga dochody w kwocie średnio 3 500 zł miesięcznie. W ocenie Sądu, przy aktualnej wysokości emerytury, pozwany może wywiązywać się z obowiązku alimentacyjnego na córkę, w kwocie 900 zł, nawet bez podejmowania pracy. Niezasadnie także pozwany uzależnia przekazywanie środków na utrzymanie powódki od kontaktów stron. Wystarczy tylko przypomnieć, że pozwany zaczął szukać kontaktów z powódką około 1,5 roku po odejściu od rodziny. Trudno zatem dziwić się powódce, że czuje się porzucona przez ojca. Pozwany nie powinien obarczać powódki odpowiedzialnością za konflikt jej rodziców.

Reasumując, na mocy w/w przepisów orzeczono, jak w sentencji.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz w zw. z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800), obciążając pozwanego opłatą sądową w kwocie 400 zł (400 zł x12=4 800 zł) oraz kosztami zastępstwa procesowego na rzecz powódki w kwocie 900 zł.

O rygorze natychmiastowej wykonalności Sąd orzekł na podstawie art. 333 § 1 k.p.c.

sędzia Marzena Rzońca