Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 24 września 2015r. (data nadania) powódka E. R. domagała się zasądzenia od pozwanej H. F. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwoty 3560 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, nadania wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności oraz zasądzenia od pozwanej kosztów procesu w tym kosztów nadania pozwu w kwocie 4,20 zł.

Uzasadniając żądanie pozwu powódka wskazała, że w okresie od dnia 14 stycznia do dnia 1 kwietnia 2015r. świadczyła na rzecz pozwanej czynności jako asystent doradcy finansowego w formie znajdywania i umawiania potencjalnych klientów na spotkanie z doradcą, za które nie otrzymała wynagrodzenia. Wynagrodzenie miało charakter prowizyjny – jeśli asystent umówił klienta, a doradca podpisał z tym klientem umowę, to asystent otrzymywał wynagrodzenie w wysokości iloczynu kwoty 5 zł brutto i 1 punktu. Punkty obliczało się jako iloraz składki rocznej klienta i liczby 25, co dawało liczbę punktów. Prowizja była wypłacana w przypadku wystawienia przez towarzystwo ubezpieczeniowe polisy dla klienta.

Powódka wskazała, że spolisowane wnioski, za które należy się jej wynagrodzenie dają łącznie 712 pkt (312 pkt + 200 pkt + 200 pkt), w związku z czym należne wynagrodzenie wynosi 3560 zł. Podniosła, że była wielokrotnie zwodzona przez prezesa pozwanej, że kwota wynagrodzenia została już przelana lub bez zwłoki zostanie to uczynione, nadto stwierdził że powódka domagając się wynagrodzenia dopuszcza się mobbingu i nękania oraz narusza zakaz konkurencji. Ostatecznie prezes pozwanej wypowiedział ustnie umowę i zapewnił, że pisemne wypowiedzenie zostanie przesłane powódce pocztą, czego nie uczyniono. Po zakończeniu współpracy powódka spotkała się z członkiem zarządu pozwanej, który poinformował ją, że należność zostanie uregulowana, gdy on otrzyma środki od pośrednika, przez którego składał wnioski polis ubezpieczeniowych. W momencie jednak gdy je otrzymał, odmówił zapłaty wskazując, że powódka naruszyła zakaz konkurencji. Powódka wskazał, że wysłał pozwanej wezwanie do zapłaty, lecz nie otrzymał odpowiedzi.

(pozew k. 1-5)

PozwanaH. F. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. w odpowiedzi na pozew z dnia 23 lutego 2016r., złożonej na rozprawie w dniu 24 lutego 2016r., wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki na jej rzecz kosztów postępowania.

Pozwana przyznała, że powódka świadczyła na jej rzecz czynności opisane w pozwie oraz, że przysługiwało jej wynagrodzenie prowizyjne, lecz podniosła, że z tytułu wykonywania przedmiotowych czynności powódce nie jest należne jakiekolwiek wynagrodzenie. Wskazała, że zgodnie z § 6 ust. 2 łączącej strony umowy wynagrodzenie prowizyjne było należne pod warunkiem wykonania przez powódkę czynności określonej w umowie – fakt zawarcia przez klienta umowy ubezpieczenia lub innej umowy znajdującej się w ofercie partnerów pozwanego musiał pozostawać w związku z czynnościami wykonywanymi przez powódkę – oraz otrzymaniem wynagrodzenia przez pozwaną z tego tytułu, przy czym obie przesłanki musiały być spełnione łącznie.

Pozwana wskazała, że to powódka zakończyła współpracę bowiem zaprzestała wykonywania czynności określonych w umowie i podjęła działalność konkurencyjną wobec pozwanej jeszcze w czasie, gdy strony łączyła umowa o współpracy, co stanowiło naruszenie przedmiotowej umowy. Podniosła również, że powódka nie udowodniła istnienia i zasadności roszczenia, bowiem nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność wykonania czynności pozostających w związku z zawartymi później umowami, nie wskazała, jakie konkretnie umowy zostały zawarte oraz nie wskazała wysokości wpłaconych przez klientów składek rocznych.

(odpowiedź na pozew k. 72-77)

Powódka pismem z dnia 16 marca 2016r. rozszerzyła żądanie pozwu wnosząc o zasądzenie od pozwanej kwoty w łącznej wysokości 8780 zł wraz z odsetkami ustawowymi od kwot: 3560 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz 5280 zł od dnia zgłoszenia modyfikacji pozwu do dnia zapłaty.

Powódka wskazała, że za podstawę wyliczenia wynagrodzenia przyjęła umowy:

-

zawartą przez B. P., nr polisy (...) na kwotę 70.000 zł, co daje 200 pkt czyli 1000 zł;

-

zawartą przez R. K., nr polisy (...) na kwotę 5000 zł, co daje 200 pkt czyli 1000 zł;

-

zawartą przez J. K. na kwotę 7950, co daje 318 pkt czyli 1590 zł.

Nadto powódka podniosła, że posiada wiedzę, iż zostały zawarte i opłacone umowy:

-

nr polisy (...), której stroną jest A. S. na kwotę 200 zł miesięcznie, 2400 zł rocznie, co daje 96 pkt czyli 480 zł;

-

nr polisy (...), zawarta przez J. G. na kwotę 24.000 zł rocznie, co daje 960 pkt czyli 4800 zł.

Powódka wskazała, iż wszystkie powyższe umowy są w dalszym ciągu aktywne. Podniosła, że w przypadku umów tzw. jednorazowych punkty były liczone poprzez podzielenie kwoty zapłaconej przez 350, a kwota 5zł brutto pozostawała bez zmian.

(pismo k. 107-109)

Strony w toku postępowania podtrzymały tak sformułowane stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 16 września 2016r. pełnomocnik powódki wniósł o zasądzenie kosztów procesu w podwójnej wysokości.

(protokół rozprawy k. 204-208)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W styczniu 2015r. powódka E. R. zawarła z pozwaną H. F. spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. umowę zlecenia. Zgodnie z umową powódka świadczyła na rzecz pozwanej czynności jako asystent doradcy finansowego w formie znajdywania i umawiania potencjalnych klientów na spotkanie z doradcą. Wynagrodzenie ustalone w umowie miało charakter prowizyjny – jeśli asystent umówił klienta na spotkanie z doradcą, a doradca działając na rzecz jednego z ubezpieczycieli – tzw. partnerów pozwanej podpisał z tym klientem umowę, to asystent otrzymywał wynagrodzenie w wysokości iloczynu kwoty 5 zł brutto i 1 punktu. Punkty obliczało się jako iloraz składki rocznej bądź sumy składek miesięcznych klienta i liczby 25, co dawało liczbę punktów. Prowizja była wypłacana w przypadku wystawienia przez towarzystwo ubezpieczeniowe polisy dla klienta. W przypadku umów, w których składka była płatna jednorazowo punkty były liczone poprzez podzielenie kwoty zapłaconej przez 350, a kwota 5zł brutto pozostawała bez zmian.

(okoliczność bezsporna – przyznana przez pozwaną, a ponadto zeznania świadków: O. T. k. 117v-118, M. M. k. 118-118v, M. P. k. 118v-119 oraz zeznania powódki k. 206-207)

Powódka wykonywała przedmiotową umowę na rzecz pozwanej w okresie od stycznia 2015r. do dnia 2 kwietnia 2015r. Umowa została podpisana przez strony w lutym 2015r., lecz powódka nie otrzymała egzemplarza tej umowy na piśmie. W lipcu 2015r. powódka rozpoczęła pracę w przedsiębiorstwie konkurencyjnym wobec pozwanej.

(zeznania powódki k. 206-207)

W ramach zawartej mowy powódka umawiała klientów na spotkania z doradcami finansowymi. Powódka umówiła spotkania z następującymi osobami:

-

B. P., który następnie w dniu 3 marca 2015r. zawarł ze S. U. Spółką Akcyjną z siedzibą w W. umowę ubezpieczenia z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym ze składką jednorazową (...), nr polisy (...) przy czym jednorazowa składka wyniosła 70.000 zł;

-

R. K., która następnie w dniu 24 lutego 2015r. zawarła z A. Ż. U. n. Ż. Spółką Akcyjną z siedzibą w W. za pośrednictwem doradcy finansowego M. L. umowę ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowymi funduszami kapitałowymi (...), nr polisy (...) na okres 10 lat ze składką regularną w kwocie 410 zł miesięcznie;

-

J. K., która następnie w dniu 20 lutego 2015r. za pośrednictwem doradcy finansowego S. G. zawarła z A. Ż. S. Akcyjną z siedzibą w W. umowę ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowymi funduszami kapitałowymi (...), nr polisy (...) na okres 10 lat ze składką regularną w kwocie 650 zł miesięcznie;

-

A. S., który następnie w dniu 5 lutego 2015r. zawarł z M. Ż. i R. Spółką Akcyjną z siedzibą w W. umowę indywidualnego ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym (...), nr polisy (...), ze składką regularną w kwocie 2400 zł rocznie

-

J. G., który następnie wraz z K. K. (odpowiednio jako ubezpieczony i ubezpieczający) w dniu 20 lutego 2015r. zawarł z M. R. Spółką Akcyjną z siedzibą w W. umowę indywidualnego ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym (...), nr polisy (...), ze składką regularną w kwocie 20.000 zł rocznie

(kopie polis: (...) k. 198, nr (...) k. 194, nr (...) k. 191; dokumentacja polisy nr (...) k. 110-137; dokumentacja polisy nr (...) k. 138-167; zeznania świadków: M. L. k. 119-119v, J. K. k. 205-206; zeznania powódki k. 206-207; wydruki SMS-ów – biuletyn k. 30-55)

Za czynności wykonywane zgodnie z przedmiotową umową w okresie od stycznia 2015r. do 2 kwietnia 2015r. powódka nie otrzymała wynagrodzenia od pozwanej.

(zeznania świadków: O. T. k. 117v-118, M. M. k. 118-118v, M. P. k. 118v-119 oraz zeznania powódki k. 206-207)

Pismem z dnia 19 maja 2015r. pełnomocnik powódki wezwał pozwaną do zapłaty kwoty 3500 zł tytułem wynagrodzenia za wykonywanie łączącej strony umowy pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego.

(wezwanie do zapłaty k. 21-22)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, których wiarygodność nie budziła wątpliwości bowiem nie były kwestionowane przez strony postępowania, w oparciu o okoliczności między stronami bezsporne oraz na podstawie zeznań świadków O. T., M. M., M. P. i M. L., które były spójne, logiczne, korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym w sprawie i nie było między nimi sprzeczności.

Stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zeznania powódki stosownie do art. 299 i nast. k.p.c. Również te zeznania Sąd uznał za spójne i logiczne, nadto były one zgodne z pozostałym materiałem dowodowym w sprawie w tym z zeznaniami w/w świadków. Sąd zatem dał im wiarę w całości.

Sąd dał również wiarę zeznaniom świadka J. K. w zakresie okoliczności zawarcia przez nią umowy ubezpieczenia z A. (...) Ż. Ż. Spółką Akcyjną. Odnośnie zeznań świadka, że spotkanie z nią odnośnie przedmiotowej umowy umówiła S. G. wskazać należy, iż zeznania te nie wykluczają, że powódka wcześniej kontaktowała się z w/w świadkiem, a świadek mógł tego nie pamiętać.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo w przeważającej części zasługiwało na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie po rozszerzeniu powództwa powódka ostatecznie dochodziła od pozwanej kwoty w łącznej wysokości 8780 zł podnosząc, iż strony łączyła umowa zlecenia, zgodnie z którą świadczyła na rzecz pozwanej czynności jako asystent doradcy finansowego w formie znajdywania i umawiania potencjalnych klientów na spotkanie z doradcą, zaś pozwana zobowiązana była do wypłaty powódce wynagrodzenia prowizyjnego.

W niniejszej sprawie strony łączyła umowa o świadczenie usług, do której, zgodnie z art.750 k.c. stosuje się odpowiednio przepisy o umowie zlecenia. Wprawdzie powódka twierdziła, że umowa łącząca strony była umową zlecenia, ale z uwagi na charakter czynności, do których zobowiązała się powódka (czynności faktycznych nie prawnych) umowę należało uznać za umowę o świadczenie usług. W myśl art. 734 § 1 k.c. (mającego tu odpowiednie zastosowanie), przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie. Natomiast zgodnie z treścią art. 735 k.c. jeżeli ani z umowy, ani z okoliczności nie wynika, że przyjmujący zlecenie zobowiązał się wykonać je bez wynagrodzenia, za wykonanie zlecenia należy się wynagrodzenie, a jeżeli nie ma obowiązującej taryfy, a nie umówiono się o wysokość wynagrodzenia, należy się wynagrodzenie odpowiadające wykonanej pracy.

W niniejszej sprawie bezsporne było, że zgodnie z porozumieniem stron, powódka świadczyła na rzecz pozwanej czynności jako asystent doradcy finansowego w formie znajdywania i umawiania potencjalnych klientów na spotkanie z doradcą, zaś pozwana zobowiązana była do wypłaty powódce wynagrodzenia prowizyjnego, którego wysokość ustalana była w następujący sposób: jeśli asystent umówił klienta na spotkanie z doradcą, a doradca działając na rzecz jednego z ubezpieczycieli – tzw. partnerów pozwanej podpisał z tym klientem umowę, to asystent otrzymywał wynagrodzenie w wysokości iloczynu kwoty 5 zł brutto i 1 punktu. Punkty obliczało się jako iloraz składki rocznej klienta i liczby 25, co dawało liczbę punktów. Prowizja była wypłacana w przypadku wystawienia przez towarzystwo ubezpieczeniowe polisy dla klienta. W przypadku umów, w których składka ubezpieczeniowa była płatna jednorazowo punkty były liczone poprzez podzielenie kwoty zapłaconej przez 350, a kwota 5zł brutto pozostawała bez zmian. Okoliczności powyższe, tak w zakresie łączącej strony umowy jak też sposobu obliczania wynagrodzenia dl pozwanej zostały bowiem wprost przyznane przez pozwaną, w związku z czym Sąd stosownie do art. 229 k.p.c. uznał je za niewymagające dowodu.

Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z wiarygodnych i spójnych zeznań świadków: O. T., M. M., M. P. i M. L. jak również zeznań samej powódki, którym Sąd również dał wiarę w całości, a także z przedłożonych przez powódkę wydruków z SMS-ów składających się na biuletyn (k. 30-55), powódka świadczyła na rzecz pozwanej czynności, do których była zobowiązana w ramach łączącej strony umowy – pośredniczyła w zawarciu umów między ubezpieczycielami a B. P., R. K., J. K., A. S., i J. G.. Z zeznań świadków O. T., M. M. i M. P. oraz zeznań powódki wynika także, że pozwana nie uiściła na rzecz powódki umówionego wynagrodzenia. Powódce przysługiwało więc roszczenie wobec pozwanej o wypłatę wynagrodzenia zgodnie z łączącą strony umową, powództwo zatem co do zasady zasługiwało na uwzględnienie.

Wysokość należnego powódce wynagrodzenia Sąd ustalił w oparciu o przedłożoną dokumentację polisową (k. 110-167, k. 191, 194, 198) oraz o zeznania samej powódki. Z powyższego wynika, że powódka umówiła spotkanie z B. P., który następnie w dniu 3 marca 2015r. zawarł ze S. U. Spółką Akcyjną z siedzibą w W. umowę ubezpieczenia z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym ze składką jednorazową (...), nr polisy (...). Ponieważ jednorazowa składka wyniosła 70.000 zł, wynagrodzenie należne powódce z tytułu powyższej umowy będzie obliczane w sposób następujący: 70.000 zł : 350 x 5 zł = 200 punktów x 5 zł = 1000 zł.

Powódka umówiła również spotkanie z R. K., która następnie w dniu 24 lutego 2015r. zawarła z A. Ż. Ż. Spółką Akcyjną z siedzibą w W. za pośrednictwem doradcy (...) umowę ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowymi funduszami kapitałowymi (...), nr polisy (...). Ponieważ suma składek rocznych wyniosła 4920 zł (410 zł x 12) wynagrodzenie należne powódce z tytułu powyższej umowy będzie obliczane w sposób następujący: 4920 zł : 25 x 5 zł = 200 punktów x 5 zł = 1000 zł.

Powódka umówiła też spotkanie z J. K., która następnie w dniu 20 lutego 2015r. za pośrednictwem doradcy (...) zawarła z A. Ż. Spółką Akcyjną z siedzibą w W. umowę ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowymi funduszami kapitałowymi (...), nr polisy (...). Ponieważ suma składek rocznych wyniosła 7800 zł (650 zł x 12) wynagrodzenie należne powódce z tytułu powyższej umowy będzie obliczane w sposób następujący: 7800 zł : 25 x 5 zł = 312 punktów x 5 zł = 1560 zł.

Powódka umówiła spotkanie z A. S., który następnie w dniu 5 lutego 2015r. zawarł z M. T. U. R. Spółką Akcyjną z siedzibą w W. umowę indywidualnego ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym (...), nr polisy (...), ze składką regularną w kwocie 2400 zł rocznie. W związku z powyższym wynagrodzenie należne powódce z tytułu powyższej umowy będzie obliczane w sposób następujący: 2400 zł : 25 x 5 zł = 96 punktów x 5 zł = 480 zł.

Powódka umówiła spotkanie z J. G., który następnie wraz z K. K. (odpowiednio jako ubezpieczony i ubezpieczający) w dniu 20 lutego 2015r. zawarł z M. R.Spółką Akcyjną z siedzibą w W. umowę indywidualnego ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym (...), nr polisy (...), ze składką regularną w kwocie 20.000 zł rocznie. W związku z powyższym wynagrodzenie należne powódce z tytułu powyższej umowy będzie obliczane w sposób następujący: 20.000 zł : 25 x 5 zł = 800 punktów x 5 zł = 4000 zł.

Tu wskazać należy, iż w przypadku umowy nr (...) zawartej przez J. K. z A. Ż. T. Ż. Spółką Akcyjną z siedzibą w W. z dokumentacji nadesłanej przez ubezpieczyciela wynika, że składka roczna wynosiła 7800 zł, co przy uwzględnieniu mechanizmu obliczania prowizji daje kwotę 1560 zł tytułem wynagrodzenia dla powódki, a nie żądaną kwotę 1590 zł. Podobnie w przypadku umowy nr (...) zawartej przez J. G. i K. K. z M. R. Spółką Akcyjną z siedzibą w W. – z dokumentacji nadesłanej przez ubezpieczyciela wynika, że składka roczna wyniosła 20.000 zł, a nie 24.000 zł jak podawała powódka, co przy uwzględnieniu mechanizmu obliczania prowizji daje kwotę 4000 zł tytułem wynagrodzenia dla powódki a nie żądaną kwotę 4800 zł; powódka zresztą sama przyznała, że błędnie podała wysokość składki rocznej z tytułu w/w umowy.

Łącznie wynagrodzenie należne powódce z tytułu łączącej strony umowy wyniosło zatem kwotę 8040 zł (1000 zł + 1000 zł + 1560 zł + 480 zł + 4000 zł = 8040 zł) i tyle należało zasądzić od pozwanej na jej rzecz. W pozostałym zakresie powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie – powódka bowiem nie wykazała, by przy zastosowaniu obowiązującego w sprawie niniejszej mechanizmu obliczania prowizji za pośredniczenie przy zawarciu powyższych umów należało się jej wyższe wynagrodzenie.

Odnośnie zarzutu pozwanej, że to powódka zakończyła współpracę bowiem zaprzestała wykonywania czynności określonych w umowie i podjęła działalność konkurencyjną wobec pozwanej jeszcze w czasie, gdy strony łączyła umowa o współpracy, co stanowiło naruszenie przedmiotowej umowy wskazać należy, że nie miał on znaczenia dla niniejszej sprawy – po pierwsze podkreślenia wymaga, że pozwana nie wykazała, iż powódka faktycznie zakaz konkurencji naruszyła, szczególnie, że sama powódka zeznała, iż rozpoczęła pracę w przedsiębiorstwie konkurencyjnym wobec pozwanej w lipcu 2015r., a przedmiotowa umowa łączyła strony w okresie od stycznia do kwietnia 2015r. Nadto, nawet jeśli naruszenie zakazu konkurencji miało miejsce, nie zwalniało to pozwanej z obowiązku zapłaty umówionego wynagrodzenia na rzecz powódki.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie żądania zasądzenia odsetek ustawowych Sąd oparł na treści art. 481 § 1 i 2 k.c. uwzględniając zmianę jego brzmienia.

Zgodnie z art. 481 § 1 i 2 k.c. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 roku, gdy dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe.

Z kolei zgodnie z art. 481 § 1 2 k.c. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 roku, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych.

W oparciu o powołane przepisy, Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powódki od kwoty 3560 zł odsetki ustawowe od dnia 24 września 2015r., tj. od dnia wniesienia pozwu do dnia 31 grudnia 2015r. oraz odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016r. oraz od kwoty 4480 zł odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia 2 kwietnia 2016r. tj. od dnia rozszerzenia powództwa do dnia zapłaty.

Mając powyższe na względzie, Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę w łącznej wysokości 8040 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 24 września 2015r. do dnia 31 grudnia 2015r. oraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty liczonymi od kwoty 3560 zł i odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 2 kwietnia 2016r. do dnia zapłaty liczonymi od kwoty 4480 zł oddalając powództwo w pozostałym zakresie, o czym orzekł w punktach 1. i 2. wyroku.

O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie 3. wyroku na podstawie art. 100 zd. 2 k.p.c., nakładając jedynie na pozwaną obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, uznając, że powódka uległa tylko, co do nieznacznej części swego żądania. Mając zatem na względzie powyższe Sąd obciążył pozwaną kosztami procesu poniesionymi przez powódkę zasądzając od pozwanej na rzecz powódki kwotę 1581 zł, na którą złożyły się: opłata od pozwu w łącznej wysokości 364 zł, wynagrodzenie pełnomocnika powódki – adwokata w stawce minimalnej w wysokości 1200 zł, ustalonej zgodnie z przepisem § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz.U. z 2013, poz. 461) w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz 17 złotych z tytułu opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa.

Równocześnie Sąd nie uwzględnił żądania powódki zasądzenia od pozwanej kosztów zastępstwa procesowego w wysokości podwójnej stawki minimalnej.

Zgodnie z § 2 ust. 1 wyżej powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. zasądzając opłatę za czynności adwokackie z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu niniejsza sprawa nie jest sprawą zawiłą; nie wymagała również ponadprzeciętnego nakładu pracy pełnomocnika, tak więc wniosek powyższy nie zasługiwał na uwzględnienie.

Sąd oddalił wniosek powódki o nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż w sprawie niniejszej nie zostały spełnione przesłanki do nadania tego rygoru z urzędu stosownie do art. 333 § 1 i 2 k.p.c., nadto powódka nie wykazała, by opóźnienie w wykonaniu wyroku uniemożliwiało lub znacznie utrudniało jego wykonanie albo narażało powódkę na szkodę, co uzasadniałoby nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności stosownie do art. 333 § 3 k.p.c. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w punkcie 4. wyroku.

SSR Joanna Szekowska-Krym

ZARZĄDZENIE

odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi pozwanej.

SSR Joanna Szekowska-Krym