Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie

UZASADNIENIE

wyroku z 04 listopada 2021 r.

Strona powodowa L.spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. pozwem z dnia 12 stycznia 2021 r. (data nadania) wniosła o zasądzenie od strony pozwanej B. M.spółki akcyjnej z siedzibą w W. kwoty 2.606,10 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty: 1.292,81 zł od 22 lutego 2019 r. do dnia zapłaty i 1.313,29 zł od 22 lutego 2019 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie zwrotu kosztów procesu.

Uzasadniając swoje żądanie strona powodowa wskazała, że nabyła od kredytobiorców będących konsumentami roszczenia oparte na art. 49 ustawy o kredycie konsumenckim, a wynikające z wcześniejszej spłaty kredytu i konieczności proporcjonalnego zwrotu prowizji przez stronę pozwaną. Kwota 2.606,10 zł dochodzona jest tytułem zwrotu prowizji.

(pozew k. 2-5)

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 25 stycznia 2021 r. Referendarz Sądowy w Sądzie Rejonowym dla Warszawy-Mokotowa w W. w II W. C. orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

(nakaz zapłaty k. 38)

Pozwany zaskarżył powyższy nakaz zapłaty w całości i wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie zwrotu kosztów procesu

Uzasadniając swoje stanowisko strona pozwana podniosła, że:

-

brak podstaw do proporcjonalnego zwrotu prowizji, albowiem prowizja nie była w żadnej z umów związana z czasem jej trwania,

-

umowy przelewu są nieważne, albowiem nastąpiły pod wpływem błędu, podstępu albo wyzysku,

-

istnieje inna możliwość rozliczenia prowizji pozostałej do spłaty niż metoda liniowa,

Strona pozwana jednocześnie przyznała fakt zawarcia umów kredytowych. Podniosła natomiast, że powód nie wykazał, że pożyczki zostały spłacone, a tym bardziej, w jakiej dacie.

(odpowiedź na pozew k. 41-51)

W toku postępowania strony podtrzymywały swoje stanowiska w sprawie.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

M. T. zawarła z B. M.spółką akcyjną z siedzibą w W. w dniu 08 grudnia 2017 r. umowę kredytu konsumenckiego (pożyczki) nr (...) na okres 96 miesięcy z datą płatności raty przypadającą w 6. dniu każdego miesiąca, z prowizją w wysokości 1.510,92 zł; kredytobiorca dokonał całkowitej spłaty 07 lutego 2019 r.

(dowody: umowa k. 9-11; oświadczenie o dokonaniu całkowitej spłaty kredytu konsumenckiego k. 13; raport BIK k. 14)

W dniu 16 grudnia 2020 r. M. T. dokonała na rzecz strony powodowej przelewu wierzytelności wynikających z tytułu wyżej wymienionej umowy opartej na art. 49 ustawy o kredycie konsumenckim (obowiązek proporcjonalnego zwrotu kosztów kredytu).

(dowód: umowa cesji z kartami podpisów k. 15, 20)

Pismem z 17 grudnia 2020 r. strona powodowa wezwała bezskutecznie do zapłaty stronę pozwaną.

(dowód: wezwanie do zapłaty wraz z potwierdzeniem nadania k. 16, 21-22)

M. T. zawarła zB. M. spółką akcyjną z siedzibą w W. w dniu 17 stycznia 2018 r. umowę kredytu konsumenckiego (pożyczki) nr (...) na okres 96 miesięcy z datą płatności raty przypadającą w 15. dniu każdego miesiąca, z prowizją w wysokości 1.510,92 zł; kredytobiorca dokonał całkowitej spłaty 07 lutego 2019 r.

(dowody: umowa k. 23-25; oświadczenie o dokonaniu całkowitej spłaty kredytu konsumenckiego k. 27; raport BIK k. 28)

W dniu 16 grudnia 2020 r. M. T. dokonała na rzecz strony powodowej przelewu wierzytelności wynikających z tytułu wyżej wymienionej umowy opartej na art. 49 ustawy o kredycie konsumenckim (obowiązek proporcjonalnego zwrotu kosztów kredytu).

(dowód: umowa cesji z kartami podpisów k. 29, 34)

Pismem z 17 grudnia 2020 r. strona powodowa wezwała bezskutecznie do zapłaty stronę pozwaną.

(dowód: wezwanie do zapłaty wraz z potwierdzeniem nadania k. 30, 35-36)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wyżej wskazanych dokumentów. Podkreślenia wymaga fakt, że w dużej mierze nie był on sporny, a zarzuty strony pozwanej dotyczyły jedynie istnienia, względnie ważności umowy cesji, a w pozostałym zakresie spór miał charakter jedynie prawny. Co prawda pozwany zarzucił, że powód nie wykazał, że pożyczki zostały spłacone i w jakiej dacie, ale powód dołączył do pozwu oświadczenia wierzycieli pierwotnych o dokonaniu całkowitej spłaty kredytu konsumenckiego oraz raporty B. (...), z których wynika, kiedy pożyczki zostały wcześniej spłacone.

W ocenie Sądu umowa cesji była ważna, a przedstawiony przez stronę powodową odpis tej umowy nie budził wątpliwości co do formy, pochodzenia, ani treści.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało w całości na uwzględnienie.

Strona powodowa oparła swoje roszczenie na umowach przelewów wierzytelności.

Zgodnie z treścią art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Z powyższego wynika, że w wyniku przelewu w rozumieniu art. 509 k.c. przechodzi na nabywcę ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki wiązał go z dłużnikiem. Innymi słowy, stosunek zobowiązaniowy nie ulega zmianie, natomiast zmienia się osoba uczestnicząca w nim po stronie wierzyciela.

Dla przyjęcia skuteczności cesji podstawowe znaczenia ma wykazanie istnienia przelewanej wierzytelności, a więc okoliczności, z których wynika, że prawo takie przysługiwało pierwotnemu wierzycielowi, a w następnej kolejności wykazanie, że do cesji doszło w sposób prawidłowy.

W przedmiotowej sprawie – w ocenie Sądu – nie ulega wątpliwości, że doszło do skutecznych umów cesji wierzytelności pomiędzy stroną powodową a pierwotnymi wierzycielami.

Zgodnie art. 49 ust. 1 ustawy z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim w przypadku spłaty całości kredytu przed terminem określonym w umowie, całkowity koszt kredytu ulega obniżeniu o te koszty, które dotyczą okresu, o który skrócono czas obowiązywania umowy, chociażby konsument poniósł je przed tą spłatą.

Art. 52 ustawy precyzuje, że kredytodawca jest zobowiązany do rozliczenia z konsumentem kredytu w terminie 14 dni od dnia dokonania wcześniejszej spłaty kredytu w całości.

Nie ulega wątpliwości, że kosztem, który podlega obniżeniu o okres, o który skrócono czas obowiązywania umowy kredytu jest zarówno prowizja jak i opłata przygotowawcza (tak: Uchwała Sądu Najwyższego – Izby Cywilnej z 12 grudnia 2019 roku, III CZP 45/19 oraz Wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 11 września 2019 roku, C-383/18, L. vs. (...) ).

Obniżenie to – w ocenie Sądu – winno nastąpić w proporcji do czasu skrócenia umowy, czyli obniżenie prowizji powinno nastąpić o taki sam ułamek, o jaki doszło do skrócenia czasu trwania umowy kredytowej na skutek całkowitej spłaty.

W niniejszej sprawie powoduje to konieczność zwrotu prowizji w wysokości nie niższej niż wskazana w żądaniu strony powodowej. Sąd przy tym – porównując stosunek żądanych kwot do kwot pierwotnie pobranych prowizji ze stosunkiem czasu, o który skrócono umowę do pierwotnie planowanego czasu trwania umowy – nie dopatrzył się błędów w wyliczeniach strony powodowej.

Z tych przyczyn Sąd zasądził dochodzone kwoty, zgodnie z żądaniem pozwu (punkt I. wyroku).

O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 k.c. zgodnie z którym dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik nie ponosi odpowiedzialności, przy czym dłużnik jest w opóźnieniu jeżeli nie spełnia świadczenia w określonym terminie. W myśl art. 52 ww. ustawy o kredycie konsumenckim kredytodawca jest zobowiązany do rozliczenia z konsumentem kredytu w terminie 14 dni od dnia dokonania wcześniejszej spłaty kredytu w całości. Na gruncie niniejszej sprawy pozwany Bank winien rozliczyć kredyty udzielone cedentowi najpóźniej do dnia 21 lutego 2019 r.

W oparciu o powołany przepis, w ocenie Sądu zasadnym było uwzględnienie odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 22 lutego 2019 r., a zatem zgodnie z żądaniem pozwu.

O kosztach procesu Sąd orzekł jak w punkcie II. na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., nakładając na pozwanego obowiązek zwrotu wszystkich kosztów wobec przegrania procesu w całości. W konsekwencji Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.117 zł, na którą złożyły się: opłata od pozwu w wysokości 200 zł, wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika powoda – adwokata w stawce minimalnej w wysokości 900 zł, ustalonej zgodnie z przepisem § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015, poz. 1800 ze zm.), 17 zł z tytułu opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa.

sędzia Maciej Ługiewicz

ZARZĄDZENIE

1.  odstąpić od doręczenia za pośrednictwem portalu informacyjnego;

2.  niniejsze zarządzenie umieszone zostało na portalu w celach informacyjnych i nie wywołuje skutków procesowych, doręczenie wywołujące skutki procesowe nastąpi w trybie k.p.c. za pośrednictwem operatora pocztowego;

3.  o dpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi pozwanego bez pouczenia.

sędzia Maciej Ługiewicz