Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie

Sygn. akt I C 2699/19

Uzasadnienie wyroku z dnia 24 marca 2022 r.

W pozwie wniesionym przeciwko pozwanym J. P. oraz G. P. powód (...) Spółdzielnia Mieszkaniowa (...) w W. żądała zasądzenia solidarnie kwoty 5.005,71 zł tytułem kosztów eksploatacji i utrzymania nieruchomości związanych z lokalem mieszkalnym nr (...) w budynku nr (...) przy ul. (...) w W. w okresie od września 2018 r. do stycznia 2019 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 15 marca 2019 r. do dnia zapłaty oraz kosztami procesu według norm przepisanych.

W sprzeciwie od nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym pozwani, zaskarżając nakaz w całości, żądali oddalenia powództwa i zasądzenia kosztów procesu według norm przepisanych.

Za podstawę wyroku Sąd Rejonowy przyjął następujące ustalenia i wnioski:

Poza sporem pozostawała okoliczność, że pozwanemu J. P. przysługiwało spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego nr (...) w budynku nr (...) przy ul. (...) w W. w okresie od września 2018 r. do stycznia 2019 r. oraz że w okresie tym pozwani J. P. oraz G. P. wspólnie zamieszkiwali w tym lokalu mieszkalnym.

Koszty eksploatacji i utrzymania nieruchomości związane z lokalem mieszkalnym nr (...) w budynku nr (...) przy ul. (...) w W. w okresie od lipca 2018 r. wynosiły 938,85 zł miesięcznie (po obniżeniu przez MPWiK taryf za zużycie wody i odprowadzenie ścieków). Ich wysokość została ustalona w Uchwale nr 5/2017 Rady Osiedla (...) Mieszkaniowej (...) z dnia 30 listopada 2017 r. oraz podana do wiadomości pozwanemu J. P. w zawiadomieniu z dnia 8 czerwca 2018 r.

Powyższa okoliczność wynikała z dowodów z dokumentów obejmujących wspomnianą uchwałę wraz z załącznikami, zawartą na k. 79-95 oraz zawiadomienie, zawarte na k. 32 i 101, wraz ze zwrotnym potwierdzeniem jego odbioru, zawartym na k. 102-103. Ich wiarygodność nie budziła wątpliwości i nie była kwestionowana przez strony.

Stawka funduszu remontowego dla budynku nr (...) przy ul. (...) w W. w okresie od 1 kwietnia 2018 r. wynosiła 1,00 zł/m kw. Jej wysokość została ustalona w Uchwale nr 1/2018 Rady Osiedla (...) Mieszkaniowej (...) z dnia 26 lutego 2018 r. oraz podana do wiadomości pozwanemu J. P. w zawiadomieniu z dnia 5 kwietnia 2018 r.

Powyższa okoliczność wynikała z dowodów z dokumentów obejmujących wspomnianą uchwałę, zawartą na k. 96 oraz zawiadomienie, zawarte na k. 97, wraz z potwierdzeniem jego odbioru, zawartym na k. 99-100. Ich wiarygodność nie budziła wątpliwości i nie była kwestionowana przez strony.

Z kolei koszty eksploatacji i utrzymania nieruchomości związane z lokalem mieszkalnym nr (...) w budynku nr (...) przy ul. (...) w W. w okresie od stycznia 2019 r. wynosiły 958,86 zł miesięcznie. Ich wysokość została ustalona w Uchwale nr 5/2018 Rady Osiedla (...) Mieszkaniowej (...) z dnia 3 grudnia 2018 r. oraz podana do wiadomości pozwanemu J. P. w zawiadomieniu z dnia 13 grudnia 2018 r.

Powyższa okoliczność wynikała z dowodów z dokumentów obejmujących wspomnianą uchwałę wraz z załącznikami, zawartą na k. 104-120 oraz zawiadomienie, zawarte na k. 121-124, wraz z potwierdzeniem jego nadania, zawartym na k. 125. Ich wiarygodność nie budziła wątpliwości i nie była kwestionowana przez strony.

Przy przyjęciu powyższych stawek zaległość pozwanych, gdy chodzi o opłaty związane z lokalem mieszkalnym nr (...) w budynku nr (...) przy ul. (...) w W. w okresie od września 2018 r. do stycznia 2019 r. wyniosła łącznie 4.937,04 zł, z uwzględnieniem rozliczenia zużycia ciepłej i zimnej wody oraz ogrzewania.

Powyższe ustalenie nie wymagało wiadomości specjalnych (art. 278 § 1 k.p.c.), a jedynie przeprowadzenia prostych operacji matematycznych. Znajdowały one potwierdzenie w dowodzie z dokumentu obejmującego kartę kontową za okres od września 2018 r. do stycznia 2019 r., zawartą na k. 15.

Odsetki ustawowe za opóźnienie z zapłatą wspomnianej zaległości naliczone za okres do dnia 31 stycznia 2019 r. wyniosły łącznie 68,67 zł.

Powyższa okoliczność pozostała poza sporem, a jej prawdziwość nie budziła wątpliwości w świetle dowodu z dokumentu obejmującego kartę kontową za okres od września 2018 r. do stycznia 2019 r., zawartą na k. 16.

W świetle zgromadzonego w sprawie niniejszej materiału dowodowego oraz powyższych ustaleń zachodziła wystarczająca podstawa do uwzględnienia powództwa w całości.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 845) członkowie spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze prawa do lokali, są obowiązani uczestniczyć w pokrywaniu kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na ich lokale, eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości stanowiących mienie spółdzielni przez uiszczanie opłat zgodnie z postanowieniami statutu.

Z art. 4 ust. 1[1] tej ustawy wynika, że także osoby niebędące członkami spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze własnościowe prawa do lokali, są obowiązane uczestniczyć w pokrywaniu kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na ich lokale, eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości stanowiących mienie spółdzielni przez uiszczanie opłat na takich samych zasadach, jak członkowie spółdzielni, z zastrzeżeniem art. 5, nie znajdującego zastosowania w sprawie niniejszej.

Z § 60 ust. 3 pkt 6 Statutu (...) Spółdzielni Mieszkaniowej (...) wynikało, że opłaty za używanie lokali były ustalane na podstawie planowanych kosztów w skali osiedla i dla każdej nieruchomości oddzielnie.

Z pkt 5.7 Regulaminu rozliczania kosztów eksploatacji i utrzymania nieruchomości, obowiązującego w (...) Spółdzielni Mieszkaniowej (...) (k. 126) wynikało, że opłaty za używanie lokalu powinny być wnoszone co miesiąc z góry do 10. dnia każdego miesiąca, a od niezapłaconych w terminie opłat spółdzielnia pobierać miała odsetki za zwłokę w wysokości odsetek ustawowych.

Skoro w okresie od września 2018 r. do stycznia 2019 r. pozwanemu J. P. przysługiwało spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego nr (...) w budynku nr (...) przy ul. (...) w W., to na podstawie przytoczonych wyżej przepisów prawa powszechnie obowiązującego oraz postanowień statutu i regulaminu, był on obowiązany do uiszczania związanych z tym lokalem opłat za jego używanie, odpowiadających kosztom eksploatacji i utrzymania nieruchomości, w tym funduszu remontowego w wysokości ustalonej na podstawie postanowień statutu oraz wskazanych wyżej uchwał Rady Osiedla (...) Mieszkaniowej (...).

Poza sporem pozostawała okoliczność, że nie została uchylona żadna z uchwał stanowiących podstawę powództwa, określających wysokość opłat na pokrycie powyższych kosztów, według których należności pozwanego zostały obliczone. Podobnie nie zostało wstrzymane wykonanie żadnej z tych uchwał. Brak było zatem wystarczających podstaw do podważenia ich wiarygodności w sprawie niniejszej.

Z kolei odpowiedzialność pozwanej G. P. za zobowiązanie do spełnienia świadczenia w postaci opłat za używanie lokalu w wysokości obciążającej pozwanego J. P. wynikała z art. 4 ust. 6 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 845), według którego za opłaty, o których mowa w art. 6 ust. 1-2 i 4 tej ustawy, odpowiadają solidarnie z członkami spółdzielni, właścicielami lokali niebędącymi członkami spółdzielni lub osobami niebędącymi członkami spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze własnościowe prawa do lokali, osoby pełnoletnie stale z nimi zamieszkujące w lokalu, z wyjątkiem pełnoletnich zstępnych pozostających na ich utrzymaniu, a także osoby faktycznie korzystające z lokalu. Według art. 4 ust. 6[1] tej ustawy odpowiedzialność osób, o których mowa w art. 6 ust. 6, ogranicza się do wysokości opłat należnych za okres ich stałego zamieszkiwania lub faktycznego korzystania z lokalu.

Skoro w okresie od września 2018 r. do stycznia 2019 r. pozwana G. P. stale zamieszkiwała z pozwanym J. P. w lokalu mieszkalnym nr (...) w budynku nr (...) przy ul. (...) w W., to na podstawie przytoczonych wyżej przepisów prawa powszechnie obowiązującego odpowiadała ona solidarnie za zobowiązanie pozwanego J. P. w zakresie opłat za używanie tego lokalu w tym okresie.

W okolicznościach sprawy niniejszej brak było dowodu spełnienia świadczenia w zakresie należnych opłat za używanie lokalu mieszkalnego nr (...) w budynku nr (...) przy ul. (...) w W. za okres objęty żądaniem pozwu od września 2018 r. do stycznia 2019 r. w zaległej kwocie łącznie 4.937,04 zł. Ciężar udowodnienia spełnienia świadczenia spoczywał na pozwanych, skoro stanowić to mogło okoliczność niweczącą żądanie powoda.

W konsekwencji zasądzeniu solidarnie od pozwanych na rzecz powoda podlegała zaległa kwota łącznie 4.937,04 zł za objęty żądaniem pozwu okres od września 2018 r. do stycznia 2019 r. wraz z kwotą łącznie 68,67 zł odsetek ustawowych za opóźnienie z zapłatą wspomnianej zaległości, naliczonych za okres do dnia 31 stycznia 2019 r.

W myśl art. 4 ust. 6[2] ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 845) opłaty, o których mowa w ust. 1-2 i 4, wnosi się co miesiąc z góry do 10. dnia miesiąca, a statut spółdzielni może określić inny termin wnoszenia opłat, nie wcześniejszy jednak niż ustawowy. Pkt 5.7 Regulaminu rozliczania kosztów eksploatacji i utrzymania nieruchomości, obowiązującego w (...) Spółdzielni Mieszkaniowej (...), nie przewidywał jednak odmiennego terminu, niż ustawowy.

Wysokość odsetek za opóźnienie w zapłacie zaległych opłat oraz odsetek za opóźnienie od skapitalizowanych odsetek począwszy od dnia 31 stycznia 2019 r., a więc przed wytoczeniem powództwa w myśl art. 482 § 1 Kodeksu cywilnego, należało ustalić na podstawie art. 481 § 2 Kodeksu cywilnego, według którego to przepisu jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych.

Nieistotna dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej okazała się podniesiona w sprzeciwie od nakazu zapłaty okoliczność, że powód nie podał podstawy ustalenia kwoty 3.793,26 zł wskazanej w dokumencie obejmującym kartę kontową za okres od września 2018 r. do stycznia 2019 r., zawartym na k. 15. Kwota ta nie została bowiem objęta żądaniem pozwu w sprawie niniejszej. Żądanie pozwu obejmowało bowiem jedynie opłaty od września 2018 r. do stycznia 2019 r. w kwotach odpowiednio 938,85 zł i 958,86 zł miesięcznie, z uwzględnieniem rozliczenia zużycia ciepłej i zimnej wody oraz ogrzewania.

Z kolei kwestia odpowiedzialności odszkodowawczej powoda za szkodę wynikłą ze wskazywanych przez pozwanego zaniedbań, gdy chodzi o ocieplenie budynku nr (...) przy ul. (...) w W., powinna była zostać objęta powództwem wzajemnym albo zarzutem potrącenia, które jednak nie zostały w sprawie niniejszej zgłoszone przez pozwanych.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 99 Kodeksu postępowania cywilnego, według których strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony, w tym wynagrodzenie reprezentującego stronę pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym.

Według art. 105 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego na współuczestników sporu odpowiadających solidarnie co do istoty sprawy sąd powinien nałożyć solidarny obowiązek zwrotu kosztów.

Zachodziła zatem podstawa do zasądzenia na rzecz powoda solidarnie od pozwanych tytułem kosztów procesu łącznie kwoty 2.067,00 zł, na którą to złożyły się kwota 250,00 zł opłaty sądowej uiszczonej od pozwu, kwota 1.800,00 zł wynagrodzenia pełnomocnika ustalona na podstawie § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawych (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r. poz. 265) oraz kwota 17,00 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Z tych względów Sąd Rejonowy orzekł jak w sentencji.

Sędzia Robert Bełczącki