Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 21 maja 2024 r.

Pozwem z dnia 25 stycznia 2023 r . (data prezentaty) powód (...) S.A. z siedzbą w W. wystąpił przeciwko pozwanemu (...) Company z siedzibą w S. (dalej także jako: (...)), o zasądzenie kwoty 500 euro z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 8 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty, a także o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, w tym także opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu pozwu wskazano, że pasażerowie N. M. i M. M. zawarły z pozwanym umowy przewozu na podstawie których w dniu 15 czerwca 2022 r. podróżowały z M.-B. do K.. Na skutek nieprawidłowego wykonania lotu pasażerowie ww. rejsu przybyli na lotnisko docelowe z ponad 3-godzinnym opóźnieniem. Spowodowało to, że po stronie pasażerów powstało prawo do odszkodowania w łącznej wysokości 250 euro na podstawie Rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z 11 lutego 2004 r. N. M. i M. M. dokonały przelewu powyższej wierzytelności na rzecz powoda, który następnie złożył wobec pozwanego reklamację, bezskutecznie wzywając go do zapłaty odszkodowania (pozew – k. 1-4).

Pozwany w odpowiedzi na pozew wniósł o odrzucenie pozwu z uwagi na brak jurysdykcji krajowej, ewentualnie o oddalenie powództwa w całości. Jednocześnie wniósł o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 51 zł.

Następnie pozwany podniósł, że odwołanie lotu spowodowane było zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków. Wyjaśniono, że opóźnienia lotu mają swoje źródło w ograniczeniach w przepustowości powietrznej wydanych w dniu 15 czerwca 2022 r. Skarżony lot jak i loty poprzedzające zostały objęte restrykcjami slotowymi, wprowadzonymi w związku ze awarią radaru na lotnisku w P., co spowodowało poważne zakłócenia w całym ruchu lotniczym, w tym również wykonywanych przez pozwanego lotach (odpowiedź na pozew k. 35-41).

W piśmie procesowym z dnia 9 października 2023 r. (data nadania przesyłki) powód podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko (pismo powoda z 09/10/2023 r. k.128-135).

Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2024 r. Sąd odmówił odrzucenia pozwu. Postanowienie to nie zostało zaskarżone przez żadną ze stron (postanowienie z dnia 24 stycznia 2024 r. k.156).

Na dalszym etapie postępowania stanowiska stron nie uległy zmianom.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny :

(...) Company z siedzibą w S. w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej świadczy usługi przewozu lotniczego (fakty bezsporne).

Pasażerowie N. M. i M. M. mieli zaplanowany na dzień 15 czerwca 2022 r. lot nr (...) z lotniska w M.-B. do lotniska w K.. Lot miał się rozpocząć o godzinie 11:35 czasu (...) i zakończyć tego samego dnia o godzinie 13:15 czasu (...) i miał być 4 lotem w rotacji (fakty bezsporne, a nadto dowód: raport D. S. przedstawiający rotacje– k. 115, screen ekranu karty pokładowej – k. 15,k.21).

Samolot SP- (...), który obsługiwał lot pasażerów miał zaplanowaną w dniu 15 czerwca 2022 r. następującą rotację:

1)  lot nr (...) K. – L. w godzinach 04:15 – 06:35 czasu (...);

2)  lot nr (...) L. – K. w godzinach 07:00 –09:05 czasu (...);

3)  lot nr (...) K. – M. w godzinach 09:30 –11:10 czasu (...);

4)  lot nr (...) M. – K. w godzinach 11:35 –13:15 czasu (...).

Z przyczyn leżących po stronie pozwanego lot nr (...) przyleciał do K. o godzinie 10:08 tj. z ponad godzinnym opóźnieniem. W dniu 15 czerwca 2022 r. na lotnisku w Czechach doszło do awarii systemu kontroli i zarządzania ruchem lotniczym. W związku z czym zmianie uległa godzina lotu (...) na godzinę 12:18 (...). W chwili planowanego wylotu lotu nr (...) usterka nie została naprawiona. Wyłączenie radaru nad lotniskiem w Czechach trwało 25 minut. W wyniku wprowadzonych restrykcji slotowych skarżony lot nr (...) będący następnym lotem w rotacji przyleciał z opóźnieniem wynoszącym 3:18 minut (dowód: raport D. S. przedstawiający rotacje – k. 115, lista regulacji w przestrzeni powietrznej Europy w dniu 15 czerwca 2022 r., k.114-126, historia slotów k.83-85,artykuły prasowe wraz z tłumaczeniem k. 87-90,wydruk z serwisu flightradar24.com k.97-98, tabela kodów wraz z tłumaczeniem 100-103, oświadczenie A. C. wraz z tłumaczeniem k.145-154, komunikat lotniska w P., k. 95).

W dniu 22 czerwca 2022 r. N. M. i M. M. zawarły z (...) S.A. z siedzbą w W. umowy przelewu wierzytelności, których przedmiotem było roszczenie roszczeń wobec linii lotniczych dot. lotu nr (...) (dowód: umowy przelewu wierzytelności k.13-14, k.19-20).

Pismem datowanym na dzień 8 lipca 2022 r., powód działający przez swojego pełnomocnika, wezwał (...) do zapłaty łącznie kwoty 500 euro tytułem odszkodowania za opóźniony lot w terminie 30 dni od dnia doręczenia pisma. Płatność miała zostać dokonana na wskazany w treści pisma numer rachunku bankowego. Jednocześnie powód poinformował (...) o zawarciu umowy cesji z N. M. i M. M. (dowód: wezwania do zapłaty wraz z zawiadomieniem o przelewie wierzytelności k.11-12, k.17-18).

W art. 15.2.1-2 (...) wskazano, że roszczenia o odszkodowanie dochodzone na podstawie Rozporządzenia 261/2004 pasażerowie, zanim zaangażują osoby trzecie do dochodzenia roszczeń w ich imieniu, są zobowiązani zgłaszać roszczenia bezpośrednio do przewoźnika i zapewnić 14 dni lub czas określony przez obowiązujące prawo (w zależności od tego, który z nich jest krótszy) na udzielenie bezpośredniej odpowiedzi. Roszczenia można było zgłaszać na wskazany adres internetowy (15.2.2). Przewoźnik wskazał, że w przypadkach, w których pasażer nie spełni warunków wynikających z art. 15.2.2., będzie rozpatrywał roszczenia zgłoszone przez osoby trzecie tylko wtedy, gdy roszczenie będzie zawierało dane kontaktowe pasażera oraz dane dotyczące płatności, aby umożliwić dokonanie płatności bezpośrednio na rzecz pasażera (15.2.3). Zgodnie z art. 15 ust 15.2.8 stosownie do procedur wewnętrznych przewoźnika, jakakolwiek zapłata ma być dokonywana na konto bankowe pasażera widniejące na rezerwacji. Przewoźnik może domagać się wykazania, że rachunek bankowy jest prowadzony na rzecz danego pasażera (dowód: Ogólne Warunki Przewozu k.104-113.)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wyżej wskazanych dowodów złożonych do akt sprawy, których autentyczność i zgodność z rzeczywistym stanem rzeczy nie budziła wątpliwości oraz na podstawie twierdzeń przyznanych wprost i niezaprzeczonych przez strony, na podstawie art. 229 k.p.c. i 230 k.p.c.

Żaden z dokumentów stanowiących podstawę ustaleń faktycznych w sprawie nie wzbudził zastrzeżeń Sądu co do swej mocy dowodowej, niezależnie od tego, że do akt sprawy złożone zostały one w formie kserokopii. Powód i pozwany nie zaprzeczali rzetelności tych kopii, a Sąd nie znalazł przyczyn, by wątpliwości w tym zakresie powziąć z urzędu. Dokumenty te Sąd uznał za wiarygodne, gdyż składają się one na spójny obraz stanu faktycznego i nie pozostają ze sobą w sprzeczności.

Sąd doszedł do przekonania, że załączone do pisma powoda z dnia 9 października 2023 r. wydruki ze strony flightradar24.com oraz artykuły prasowe ze strony internetowej dlapilota.pl. są nieprzydatne dla rozstrzygnięcia. Załączony wydruk ze strony internetowej nie dotyczy okoliczności stricte dotyczących spornego lotu.

Sąd zważył co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

Wskazać należy, że uprzednio zostało już sporządzone i doręczone postanowienie o odmowie odrzucenia pozwu. Strony nie zaskarżyły skutecznie postanowienia z 24 stycznia 2024 r., w konsekwencji czego postanowienie to stało się prawomocne. W ocenie Sądu klauzula umowna poddająca spory wynikające z umowy przewozu zawartej przez konsumenta z przewoźnikiem sądom irlandzkim co roszczeń dochodzonych na podstawie Rozporządzenia 261/2004, wyłączając jurysdykcję krajową nie wiąże konsumenta, jeżeli nie była z nim indywidualnie negocjowana. Takie postanowienie umowne ogranicza bowiem prawo konsumenta do wystąpienia z powództwem poprzez ograniczenie możliwości wyboru sądu właściwego do rozpoznania sporu. Powoduje to znaczącą nierównowagę praw
i obowiązków stron ze szkodą dla konsumenta, który chcąc dochodzić roszczeń od przewoźnika, zostaje zmuszony do wytoczenia powództwa w sądzie oddalonym geograficznie i w języku obcym, podczas gdy przewoźnik, chcąc dochodzić roszczeń od konsumenta może złożyć pozew w sądzie właściwym z uwagi na swoją siedzibę i we własnym języku. W takiej sytuacji dochodzenie roszczeń przez konsumenta jest bardziej utrudnione, niż dochodzenie roszczeń przez przedsiębiorcę. Takie postanowienie umowne wyłączające jurysdykcję krajową, stanowiące w myśl powyższych ustaleń niedozwoloną klauzulę umowną, jest również sprzeczne z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości UE z 9 lipca 2009 r. (sygn. akt C-204/08). Trybunał zauważył, że w przypadku przewozu lotniczego osób pomiędzy państwami członkowskimi, dokonywanego na podstawie umowy zawartej z jednym przedsiębiorstwem lotniczym będącym rzeczywistym przewoźnikiem, sądem właściwym do rozpoznania powództwa o odszkodowanie, jest według wyboru powoda, sąd w okręgu którego znajduje się miejsce odlotu, albo sąd w okręgu którego znajduje się miejsce przylotu samolotu, uzgodnione w umowie.

Mając powyższe na uwadze uznać należało, że z mocy art. 385 ¹ § 1 i 2 k.c. omawiany zapis nie wiązał konsumenta, który zawarł umowę przewozu. Ustalenie to prowadzi do wniosku, że klauzula umowna poddająca spory wynikające z umowy przewozu sądom irlandzkim jest bezskuteczna. Fakt, że z roszczeniem występuje obecnie przedsiębiorca nie ma znaczenia dla oceny abuzywności. Na podstawie umowy cesji powód wstąpił w sytuację prawną swojego poprzednika prawnego i przysługują mu wszelkie zarzuty, które mogłaby podnieść konsument. Ponadto należy podkreślić, że oceny abuzywności postanowień umownych dokonuje się na moment zawarcia umowy, a nie na moment wystąpienia
z powództwem, a umowa niewątpliwie została zawarta z konsumentem.

W tym miejscu należy tez odnieść się do zarzutu powoda zgodnie z którym pozwany nie odpowiedział w ustawowym terminie na zgłoszoną mu reklamację, co – zdaniem powoda – winno zostać poczytane za uznanie reklamacji.

Wskazać, że zgodnie z art. 205c ust. 6 Prawa lotniczego: „przewoźnik lotniczy, organizator turystyki albo sprzedawca biletów przekazuje pasażerowi odpowiedź na reklamację w formie, w jakiej reklamacja została złożona. Jeżeli przewoźnik lotniczy, organizator turystyki albo sprzedawca biletów nie udzielił odpowiedzi na reklamację w terminie, o którym mowa w ust. 2, uważa się, że uznał reklamację”. Zdaniem powoda brak odpowiedzi ze strony pozwanego należy traktować jako uznanie reklamacji, które winno skutkować uwzględnieniem powództwa. W ocenie Sądu taka wykładnia tego przepisu nie jest właściwa. Brak odpowiedzi na reklamację nie wyklucza możliwości kwestionowania przez przewoźnika dochodzonego odszkodowania. Na podmiocie tym spoczywa ciężar dowodu, że powodowi nie przysługuje roszczenie. W tym zakresie należy odwołać się do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2018 roku, sygn. III CZP 113/17, dot. reklamacji w stosunku do podmiotów rynku finansowego. Art. 8 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 roku o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego i o Rzeczniku Finansowym przewiduje, że „w przypadku niedotrzymania terminu określonego w art. 6, a w określonych przypadkach terminu określonego w art. 7, reklamację uważa się za rozpatrzoną zgodnie z wolą klienta”. Przepis ten ma więc podobną hipotezę do art. 205c ust. 6 Prawa lotniczego.

Sąd Najwyższy analizując art. 8 o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego i o Rzeczniku Finansowym wskazał, że u podstaw każdej reklamacji (…) leży określony stosunek zobowiązaniowy, którego źródłem jest zazwyczaj czynność prawna lub przepis ustawy. Treść tego stosunku determinuje wzajemne prawa i obowiązki stron. Nie ma podstaw do przyjęcia, że nie rozpatrzenie reklamacji klienta w ustawowym terminie (…) powoduje taką modyfikację tego stosunku prawnego, taki skutek konstytutywny, że bez względu na podstawę faktyczną tego stosunku oraz przepisy stosunek ten regulujący, podmiot rynku finansowego ma bezwzględny obowiązek spełnienia świadczenia wyrażonego przez klienta w reklamacji, niezależnie od tego, czy obiektywnie się ono należy.

Zdaniem Sądu w ten sam sposób należy ocenić brak odpowiedzi przewoźnika – nie pozbawia się on możliwości kwestionowania zasadności dochodzonego roszczenia, ale to na przewoźniku spoczywa ciężar dowodu, że powodowi nie przysługuje roszczenie lub przysługuje w niższej wysokości.

W związku z tym należało zweryfikować, czy pozwanemu skutecznie udało się zakwestionować roszczenia powoda.

Przechodząc do meritum, w niniejszej sprawie strona powodowa domagała się zasądzenia na swoją rzecz od strony pozwanej odszkodowania w wysokości 500 euro wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 8 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za opóźnienie lotu wewnątrzwspólnotowego nr (...) o odległości do 1.500 km, który odbył się na trasie M. – K.. Powód nabył roszczenie wobec linii lotniczych dot. lotu nr (...) od pasażerów N. M. i M. M.. Powyższe fakty były bezsporne.

Zawarta umowa przewozu – w zakresie, w jakim nie regulowały jej przepisy prawa unijnego – podlegała przepisom kodeksu cywilnego. Zgodnie z treścią art. 774 k.c. przez umowę przewozu przewoźnik zobowiązuje się w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa do przewiezienia za wynagrodzeniem osób lub rzeczy.

Zarówno lotnisko wylotu, jak i lotnisko docelowe znajdowały się w państwach członkowskich Unii Europejskiej, wobec czego do rozpoznania przedmiotowej sprawy zastosowanie znalazło Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz. U. UE.L. 2004.46.1).

Powód opierał swoje roszczenie na regulacji zawartej w Rozporządzeniu (WE) nr 261/2004. W myśl art. 5 ust. 1 lit. c Rozporządzenia w przypadku odwołania lotu pasażerowie, których to odwołanie dotyczy mają prawo do odszkodowania od obsługującego przewoźnika lotniczego, zgodnie z art. 7, chyba że: 1) zostali poinformowani o odwołaniu co najmniej dwa tygodnie przed planowym czasem odlotu; lub 2) zostali poinformowani o odwołaniu w okresie od dwóch tygodni do siedmiu dni przed planowym czasem odlotu i zaoferowano im zmianę planu podróży, umożliwiającą im wylot najpóźniej dwie godziny przed planowym czasem odlotu i dotarcie do ich miejsca docelowego najwyżej cztery godziny po planowym czasie przylotu; lub 3) zostali poinformowani o odwołaniu w okresie krótszym niż siedem dni przed planowym czasem odlotu i zaoferowano im zmianę planu podróży, umożliwiającą im wylot nie więcej niż godzinę przed planowym czasem odlotu i dotarcie do ich miejsca docelowego najwyżej dwie godziny po planowym czasie przylotu. Stosownie do art. 7 ust. 1 rozporządzenia pasażerowie otrzymują odszkodowanie w wysokości określonej w tym przepisie.

Sąd zważył, że ww. artykuły Rozporządzenia (WE) nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że do celów stosowania prawa do odszkodowania, pasażerów opóźnionych lotów należy traktować jak pasażerów odwołanych lotów oraz że mogą oni powoływać się na prawo do odszkodowania przewidziane w art. 7 tego rozporządzenia, jeżeli z powodu tych lotów poniosą stratę czasu wynoszącą co najmniej trzy godziny, czyli jeżeli przybędą do ich miejsca docelowego co najmniej trzy godziny po pierwotnie przewidzianej przez przewoźnika lotniczego godzinie przylotu. Niemniej takie opóźnienie nie rodzi po stronie pasażerów prawa do odszkodowania, jeżeli przewoźnik lotniczy jest w stanie dowieść, że odwołanie lub duże opóźnienie lotu jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków, to jest okoliczności, które pozostają poza zakresem skutecznej kontroli przewoźnika lotniczego (tak Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych C-402/07 i C 432/07).

W art. 15 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 261/2004 wyraźnie zastrzeżono, że nie można ograniczyć ani uchylić się od odpowiedzialności w stosunku do pasażerów wynikającej z niniejszego rozporządzenia, szczególnie w drodze klauzuli wyłączającej lub ograniczającej zawartej w umowie przewozu.

Uprawnienia przewidziane w Rozporządzeniu (WE) nr 261/2004 zostały doprecyzowane w art. 205c ust. 1 i 2 ustawy z dnia 03 lipca 2002 r. Prawo lotnicze.

Bezsporne w niniejszym postępowaniu było, iż poprzednicy prawni powoda podróżowali samolotem w ramach rejsu realizowanego przez pozwaną spółkę, zaś lot miał opóźnienie przekraczające trzy godziny.

Strona pozwana nie kwestionowała samej zasadności żądania przez stronę powodową odszkodowania za opóźniony lot we wskazanej wysokości. Jednakże w celu uchylenia się od odpowiedzialności strona pozwana powołała się na treść art. 5 ust 3 Rozporządzenia(WE) nr 261/2004, w myśl którego obsługujący przewoźnik lotniczy nie jest zobowiązany do wypłaty rekompensaty przewidzianej w art. 7, jeżeli może dowieść, że odwołanie jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków.

W literaturze przedmiotu pojęcie „nadzwyczajnych okoliczności” ma charakter ocenny i nieostry, w związku z czym przyjęto, że powinno być interpretowane w sposób ścisły gdyż wprowadza ono odstępstwo od ogólnej zasady rekompensaty pasażerów za odwołanie lub opóźnienie lotu. Stąd wskazuje się, że aby przewoźnik lotniczy mógł ograniczyć swoje zobowiązania wobec pasażerów musi udowodnić, iż zaszła nadzwyczajna okoliczność oraz związek przyczynowy między tą okolicznością a odwołaniem lotu. Nadto musi on wykazać, że nie można było uniknąć tego zdarzenia pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków. Przy czym w motywie 14 preambuły do Rozporządzenia (WE) nr 261/04 ustawodawca wspólnotowy wskazał przykładowo zdarzenia, które mogą spowodować „nadzwyczajne okoliczności”, o których mowa w art. 5 ust. 3. Przykładami owych okoliczności, które zostały ujęte w Rozporządzeniu są: destabilizacja polityczna, warunki meteorologiczne uniemożliwiających dany lot, zagrożenia bezpieczeństwa, nieoczekiwane wady mogące wpłynąć na bezpieczeństwo lotu oraz strajki mające wpływ na działalność przewoźnika. Jak zaś wyjaśnił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku w sprawie C-549/07, wolą ustawodawcy wspólnotowego nie było uznanie samych tych zdarzeń, których wykaz jest zresztą jedynie przykładowy, za nadzwyczajne okoliczności, lecz stwierdzenie, że mogą one takie okoliczności spowodować. Zatem zastosowanie powyższego artykułu wymagało dokonania oceny czy środki faktyczne i prawne, jakimi dysponuje przewoźnik lotniczy, pozwalały na skuteczne zapobieżenie wystąpieniu opóźnienia. Jeżeli przewoźnik podejmował czynności w celu usunięcia przeszkody i były to działania mieszczące się w zakresie jego faktycznych i prawnych możliwości, to należało je traktować jako środki racjonalne. Natomiast w przypadku, gdy przyczyna opóźnienia lotu miała charakter zewnętrzny, czyli nie wynikała z normalnego sposobu funkcjonowania przewoźnika oraz nie mieściła się w zakresie działań racjonalnych, których przewoźnik nie mógł usunąć, to zachodziły przesłanki wymienione w art. 5 ust. 3 Rozporządzenia nr 261/2004.

Z dokumentów przedłożonych przez stronę pozwaną wynika, że zarówno lot poprzedzający, jaki i lot skarżony doznał opóźnienia z uwagi na nałożone restrykcje slotowe wywołane awarią systemu kontroli i zarządzania ruchem lotniczym na lotnisku w Czechach. Jest to zdarzenie o charakterze nieprzewidywalnym, zewnętrznym, na które przewoźnik lotniczy wykonujący sporny lot nie miał wpływu i któremu nie mógł zapobiec - przy podjęciu wszelkich możliwych starań. Oba loty miały odbywać się nad terytorium Czech. Sporny lot (...) miał odbyć się o godzinie 11:35 (...). O tej godzinie usterka nie została jeszcze usunięta. W ocenie Sądu, trudno oczekiwać od przewoźnika, że w opisanych wyżej okolicznościach mógł wyznaczyć inną nieracjonalną trasę lub podstawić nową maszynę, która i tak musiałby przelecieć nad Czechami. Nadto wskazać należy, że opóźnienie spornego lotu wyniosło finalnie 3 godziny i 18 minut. Mając na uwadze, że pozwany wykazał, że radar w Czechach został wyłączony na 25 minut, odejmując ten czas od łącznego czasu opóźnienia, daje to wynik poniżej 3 godzin opóźnienia.

W tym stanie rzeczy Sąd w punkcie 1. sentencji wyroku oddalił powództwo w całości.

O kosztach Sąd orzekł w punkcie 2. sentencji wyroku na podstawie art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). W przedmiotowej sprawie stroną przegrywającą jest strona powodowa, zatem należało zasądzić od powoda na rzecz pozwanego kwotę 917 zł. Na sumę zasądzonych kwot składały się opłata od pełnomocnictwa 17 zł oraz 900 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika profesjonalnego (§ 2 pkt 4rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ).

Zgodnie z przepisem art. 98 § 1 ¹ zdanie pierwsze k.p.c. od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. Z uwagi na powyższą regulację kwota kosztów procesu została zasądzona z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

sędzia Katarzyna Janiak

ZARZĄDZENIE

(...)

Sędzia Katarzyna Janiak

W., 14.06.2024 r.